Angst en onze comfortzone

Angst en onze comfortzone

Angst beïnvloedt zo'n groot deel van ons leven. Om de angst te verstoppen scheppen we onze eigen comfortzone.

Angst

Er zijn maar weinig mensen zonder angst. We denken waarschijnlijk vaak dat wij de enige zijn die bang zijn maar geloof me, iedereen is het! Om dit goed te begrijpen moeten we eerst onderzoeken waar mensen bang voor zijn. Er zijn angsten die we allemaal hebben en die ons in wezen beschermen. Denk hierbij bv. aan de angst voor vuur, water, hoogte etc. Angsten overwinnen geeft een enorme kick. Waarom persen op de kermis en in pretparken mensen zich massaal in gondeltjes en laten zich in de lucht slingeren, suizen in de rondte en maken ijselijke vallen? Omdat ze hun angst overwinnen en daar een kick van krijgen. Gillen wordt hierbij veelvuldig gedaan en is een manier om je angst kwijt te raken. Met z'n alleen gillen werkt kennelijk nog beter ;-). Zelf kijk ik liever naar de helden in de gondels en blijf ik lekker op de grond. Het mag duidelijk zijn dat iedereen deze angst heeft en dat sommigen deze graag overwinnen. Bungee jumpen, zip glyden, noem maar op, er is meer dan voldoende om je in uit te leven.

Angst en onze comfortzone

Veel complexer is het gesteld met sociale angsten. Die hebben we allemaal maar ze zijn zo verweven in ons leven van iedere dag dat we ze vaak niet herkennen of soms keihard ontkennen. Hoewel de huidige maatschappij dit uit alle macht probeert te veranderen zijn wij mensen geen eenlingen maar sociale wezens. We leven in groepen, subgroepen en mini groepjes. Zelfs de eenlingen onder ons kunnen het niet alleen redden. Wij zijn voor ons overleven afhankelijk van andere mensen. Wat is dus onze grootste angst: uit een groep gestoten worden. En het ergste wat we een ander kunnen aandoen is die persoon uitstoten of buitensluiten.

angst en onze comfort zone

In mijn blog http://dewegnaarsucces.com/body-language/ heb ik een oefening beschreven waarbij je iemand negeert en hoe erg dat is. Nou geloof me, mensen zijn meesters in deze subtiele oorlogvoering. Buitensluiten komt binnen alle sociale groepen denkniveaus voor. We verpakken het alleen anders. Maar of je nu iemand een duwtje geeft zodat íe buiten de groep terecht komt of je neus ophaalt, je omdraait en iemand volkomen negeert, de boodschap is hetzelfde!!

Veel jonge ouders tegenwoordig leren jonge kinderen om bepaalde dingen niet te doen d.m.v. een "strafstoeltje". Als een kleintje niet luistert wordt er geen klap gegeven maar wordt het kind letterlijk buiten de groep geplaatst op een stoeltje in de gang. Op dat stoeltje moet het dan blijven zitten om na te denken/rustig te worden/af te koelen. Als dat gebeurt is mag het kindje weer "meedoen". Persoonlijk vind ik dat zoiets met heel kleine kinderen niet werkt. Die zitten nl. nog in het wij-denken en niet in het ik-denken. Er is nog geen sprake van ego. Zo'n kindje zegt ook nog geen ik. Op een bepaald moment zegt het de eigen naam en daarna volgt pas de overgang naar ik. Het ergste wat je zo'n mini mensje kunt aandoen is het buitensluiten. Ik denk dus dat een strafstoeltje dan nog niet werkt. Ze snappen het niet en we leggen de basis voor een later probleem. Dus wat mij betreft pas op het stoeltje als je "ik" zegt.

Voor de hondenliefhebbers onder ons: wanneer we een pupje krijgen halen we dat met 8 weken bij de moeder weg en nemen het mee naar een vreemd huis. Daar dwingen we het om 's nachts alleen in een bench te blijven. De pup mag dan niet jammeren en doet het dat wel dan is het advies: "laten jammeren, gaat vanzelf over". Ik heb al veel honden gehad en ik doe dat nooit. Pupje naast bed, hand op de bench, geen gejammer. Steeds een stukje verder weg van het bed en na een paar nachten gewoon naar beneden, zonder problemen of gejammer. Dieren die in groepen leven maken ook ruzie en corrigeren elkaar maar nooit door uitsluiting. Ze weten instinctief dat hun leven afhankelijk is van de groep.

Even terugkomend op onze grootste angst: buiten de groep gezet worden. Bedenk eens van hoeveel sociale groepen we deel uitmaken: gezin, familie, klas, sportclub, hobbyclub, studentenvereniging, geloof, dispuut, etc.etc. En we zijn constant op ons qui vive om in al die groepen onze positie veilig te stellen. De angst om binnen een groep niet goed te liggen kan zelfs zo sterk worden dat het een eigen leven gaat leiden. Er zijn mensen die geobsedeerd zijn door wat mensen denken. Dat is een bedachte angst die er niet eens mee te maken heeft wat mensen echt denken maar wat mensen denken dat andere mensen denken. En daar maken ze zich dan hun hele leven druk om en laten dit hun levensvreugde afpakken.

In "angst en onze comfortzone part 2" ga ik verder in op dit onderwerp. https://www.dewegnaarsucces.com/2016/09/22/angst-en-comfortzone-2/

Interessant? Reageer en deel!

About the author: admin